แด่ แม่ผู้เป็นที่รักของลูก



เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเลย มีหลายเรื่องที่ต้องคิด และ กังวลใจอยู่ ทั้งงานต่างๆนานา ทั้งเรื่องตัวเอง..
และเรื่องหนึ่งที่ทำให้ คิด.. มาก.. คือ คิดถึงแม่
ก็พยายามข่มตานอนเพราะรู้ว่าร่างกายต้องพักผ่อนแล้ว แต่ตีสี่ก็ยังรู้สึกตัวอยู่..

ตื่นเช้ามาด้วยความอ่อนเพลียเล็กน้อย ก็เริ่มทำตามแผนที่วางไว้..
จัดระเบียบ ทำความสะอาดห้อง & รถ , เอาผ้าไปซัก , ไปซื้อของ , ทานข้าว , จ่ายค่าอะไรต่อมิอะไรที่ค้างคาอยู่ และอื่นๆอีกมากมายในรายละเอียด

ซึ่งแม้ว่าตลอดทั้งวันจะมีกิจกรรมมากมายให้ทำ แต่ในทุกขณะ อีฟก็ยัง "คิดถึงแม่" ขึ้นมาตลอดเวลา

ก็เพราะวันนี้เป็นวันแม่นี่นา.. จะไม่ให้คิดถึงแม่ได้ยังไงล่ะเนอะ

>>
>>


ย้อนเวลากลับไป ก่อน 4 ปีที่แล้ว..

นึกถึงสิ่งที่แม่"ให้"กับลูกคนนี้..
:
:
แม่ให้"ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"กับลูก เป็นรักที่ไม่เคยมีเงื่อนไขใดๆ
แม้ว่าไม่รู้กี่ครั้งที่อีฟทำตัวแย่มาก ไม่น่ารักเลย เอาแต่ใจตัวเอง อารมณ์ร้อน และอื่นๆที่ไม่ดีอีกมาย
แต่อีฟก็สัมผัสได้ว่าความรักของแม่ไม่เคยลดน้อยลงเลย และทุกความ"ผิด"ที่ลูกทำ แม่ยินดีให้"อภัย"เสมอ
:
:
แม่ให้"ความรู้ที่ดีที่สุด" แม่จะเลือกแหล่งแห่งความรู้ที่แม่เห็นว่าดี่ที่สุดให้กับลูกเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียน ที่เรียนดนตรี เต้นรำ ร้องเพลง ภาษา แม้แต่หนังสือที่ซื้อให้ลูกอ่าน
แม่ซื้อ Encyclopedia setใหญ่ให้อ่านตั้งแต่เด็ก Dictionary สารพัดเวอร์ชั่น หนังสือ How to ทุกค่ายทุกสำนัก รวมทั้งหนังสือเพลงและโน้ตอันแสนแพง.. แม่ยินดีจ่ายและจัดให้อย่างไม่ขาดสาย
และที่สำคัญ ตัวของแม่เองก็คือ"ครู"ที่สอนสั่งสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอ
:
:
แม่ให้"เวลาที่ดีที่สุด"กับลูก ไม่ว่าแม่จะยุ่งสักแค่ไหน ถ้าลูกอยากคุยด้วย อยากใช้เวลากับแม่ อยา่กให้พาไปไหน แม่จะพยายามทุกวิถีทางที่ให้เวลาเดี๋ยวนั้น ทำสิ่งนั้นให้ลูก
แม้ว่าจะต้องลำบากกาย ลำบากใจ เหนื่อยขึ้น นอนน้อยลง..
:
:
แม่ให้"กำลังใจที่ดีที่สุด"กับลูก แม่จะมีถ้อยคำหนุนจิตชูใจพิเศษที่ทำให้ลูกสามารถก้าวข้ามผ่านปัญหาและแรงกดดันที่หนักหนาสาหัสมาได้อย่างอัศจรรย์เสมอ
ถ้อยคำให้กำลังใจของแม่ฟังแล้วหวาน ซึ้ง ลึก ยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้าูู^^
:
:
แม่ทำ"อาหารที่ดีที่สุด"ให้ลูกทาน อาหารที่แม่ทำจะต้องอร่อยที่สุด สะอาดที่สุด และ มีคุณค่าทางโภชนาการที่สุึด ไม่ว่าใครที่ได้มาชิมก็ล้วนแต่ติดใจในเสน่ห์ปลายจวักของแม่ทั้งนั้น ตอนเรียนมัธยมเอากับข้าวที่บ้านไปให้เพื่อนกินประจำ จนหลังๆขี้เกียจแบกไป เพื่อนถึงกับบ่นอุบ จะขอมากินที่บ้าน..
ฝีมือแม่ระดับChef ห้าดาวเลยทีเดีัยวล่ะ ขอบอก อิอิ^^
:
:
แม่"ตัดชุดที่สวยที่สุด"ให้ลูกใส่ รู้สึกภูมิใจมาก เวลาใส่ไปออกงานต่างๆก็จะมักมีคนมาถามว่า ไปซื้อชุดที่ไหนมา ใครออกแบบ ราคาเท่าไหร่..
อีฟก็ตอบกลับไปว่า ได้มาจากบ้าน แม่ออกแบบและตัดให้ ฟรี!
:
:
แม่"ซื้อของที่ดีทีุ่สุด"ให้ ของทุกอย่างที่แม่ซื้อให้ใช้ ไม่ใช่ของที่แพงที่สุดเสมอไป แต่้ต้องมีคุณภาพที่สุด
ในราคาที่คุ้มค่าที่สุด แม่เป็นคนเลือกของเก่งมากๆ ทั้งของกินของใช้
ไปช้อปปิ้งที่ไหนก็มักจะได้ของดีราคาถูกกลับมาตลอดเลยล่ะ^.^
:
:
นึกแค่นี้ ก็คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว.. คิดถึงวันเวลาเหล่านั้นจัง..

จริงๆ เรื่อง สิ่งที่แม่ "ให้" ยังมีอีกเป็นร้อยเป็นพันเรื่อง ที่ให้เล่าไปอีก 4 ปี ก็ไม่มีทางหมด..
:
:
แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่แม่ได้"ให้"กับลูกคนนี้ก็คือ แม่ได้อุทิศ "ชีวิต"ทั้งชีวิตของแม่ให้กับลูก
ซึ่งเป็นสิ่งมีค่า หาสิ่งใดเปรียบและเทียบไม่ได้อีกแล้ว

>>
>>

แม่ขา..

อีฟรักแม่มากเหลือเกิน..

และ อยากขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตที่แม่ให้กับอีฟ
อีฟขอแสดงความรักที่มีต่้อแม่ ด้วยชีวิตของอีฟที่เหลืออยู่ จากวันนี้จนถึงวันสุดท้ายนะคะ..


แม่จะยังคงอยู่ในหัวใจของลูกคนนี้เสมอและตลอดไปค่ะ
แล้วเจอกันใหม่บนสวรรค์นะคะแม่

LiFe : LoVE : DreaMs : SToriEs

รู้สึกว่า ปี 2008 ที่ผ่านมา เวลาหมุนเร็วเหลือเกิน และมันเหมือนจะหมุนเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ ตามอายุ ความเติบโต และ หน้าที่ความรับผิดชอบที่มากขึ้น...

เท่าที่พอนึกได้ตามความจำที่จำกัดบนพื้นที่สมองของตัวเอง...สิ่งที่ได้พบเจอตลอดทั้งปีนั้น ถ้าจะเขียนหนังสือก็คงได้หลายสิบเล่ม จะสร้างหนัง ทำละครก็คงได้หลายสิบเรื่อง จะแต่งเพลงก็คงได้หลายสิบอัลบั้ม....

เรื่องราวมันเยอะเหลือเกินนนนน........

แต่น่าเสียดาย ที่หลายๆเรื่อง ลางเลือนไปด้วยพายุแห่งความยุ่งเหยิงวุ่นวายสารพัดลูกที่พัดมาตลอดเวลา จึงไม่ได้ถูกบันทึกไว้โดยวิธีใดๆ...นอกจากความทรงจำ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ไม่มั่งคงและแน่นอนจะหายไปเมื่อไหร่ก็ไม่อาจคาดเดาได้

ยิ่งมาถึงสิ้นปี...ช่วงเวลาแห่งการรำลึกนึกย้อนนับพระพรที่เกิดขึ้นในชีวิตนั้น ยิ่งรู้เลยว่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นจะมีคุณค่าก็ต่อเมื่อได้ถูกบันทึกไว้และถ่ายทอดออกมา บางเรื่องอาจจะให้ตัวเองรับรู้ก็พอ แต่บางเรื่องให้คนอื่นรับรู้ด้วยจึงจะมีคุณค่าและเกิดผลสูงสุด...

นั่นจึงเป็นเหตุให้อีฟได้ตระหนักและสำเหนียกอย่างจริงจังว่า จากนี้ไป จะตั้งใจบันทึกเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในชีวิตให้มากที่สุด และถ่ายทอดออกมาให้ดีที่สุด

และอีกหนึ่งแรงกระตุ้นที่ผลักดันให้เกิดความคิดนี้ คือ การได้ไปดูหนังเรื่อง Australia ซึ่งเป็นกิจกรรมส่งท้ายปี 2008 ของอีฟ ที่อาจจะดูเป็นกิจกรรมที่เรียบง่ายธรรมดาสามัญสุดๆสำหรับคนปกติทั่วไป แต่ก็นับว่าพิเศษมากแล้วสำหรับคนอย่างเรา เพราะกว่าจะเข้าโรงหนังได้ทีนึงนี่ยากกว่าโอกาสเกิดฝนดาวตกซะอีกก...จริงๆเหอะ

พูดถึงหนังสักนิดดีกว่า....

Australia ดำเนินเรื่องได้สวยงาม และ น่าชื่นชม ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งภาพ แสง เสียง องค์ประกอบทุกอย่างในหนังค่อนข้างสมบูรณ์มาก ตัวละครทุกตัว ฉากทุกฉาก ประทับตราตรึงอยู่ในหัวใจจนถึงตอนนี้ นักแสดงนำทั้ง นิโคล คิดแมน และ ฮิวจ์ แจ็คแมน ก็ สวยมาก หล่อมาก และ เล่นได้ดีม๊ากกกก.... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตัวละครเอกที่ชื่อ นัลลาห์ เด็กน้อยลูกครึ่งอะบอริจินที่เป็นตัวดำเนินเรื่องที่สำคัญอีกคน แจ้งเกิดได้อย่างน่าประทับใจ ดูแล้วอิน ดูแล้วเชื่อ ดูแล้วรัก อยากดูแลเค้าเหมือนนิโคลจริงๆ

แต่ที่อยากพูดหนังเรื่องนี้เป็นพิเศษ คือประเด็นหลักที่ได้จากเรื่อง ซึ่งโดนใจเราเข้าอย่างจัง คือ Life Love Dreams and Stories......ชีวิต ความรัก ความฝัน และ เรื่องเล่า ซึ่งเป็น4สิ่งที่ผูกติดชนิดขาดกันไม่ได้ ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป ที่เหลือก็ไม่มีทางสมบูรณ์ได้ และ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

หลังจากดูเสร็จ นอกจากจะได้ความเต็มอิ่มใน Production สุดอลังการยอดเยี่ยมของหนังแล้ว มากไปกว่านั้น อีฟรู้สึกว่า ตัวเองได้รับการรื้อฟื้นและชาร์จพลังแห่งความรัก ความฝัน และ การเล่าเรื่องขึ้นมาอย่างมากมายอีกด้วย....

อยากจะเขียน อยากจะสร้าง อยากจะแต่ง อยากจะเล่า...และ อยากจะรัก ให้มากขึ้นกว่านี้

หวังเป็นอย่างยิ่งว่า จะสามารถรักษาอุณหภูมิความร้อนรนนี้ให้คงอยู่ไปตลอด ตราบเท่าที่ชีวิตนี้จะมีลมหายใจอยู่...

No Life No Love No Dreams No Stories...
But...Where there's life There's love There're dreams There're stories....


ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความรัก ความฝัน และเรื่องเล่าตลอดปี2009นะคะ ^.^

Happy New Year ค่า

ก้าวแรกสู่สองพันก้าว

...ขณะนี้ นาฬิกาบอกเวลาตีหนึ่งของวันที่หนึ่ง เดือนที่หนึ่ง ในอีกปีหนึ่ง.....

ซึ่งเป็นวันแห่งการเริ่มต้นในการก้าว....ก้าวแรก แห่งการเดินทางในสองพันก้าว.....

การเดินทางที่มีเป้าหมายนับร้อยนับพันอย่าง ตั้งแต่เริ่มต้นเดินทาง....ระหว่างทาง....และปลายทาง

ที่เชื่อว่าจะไปถึงได้อย่างแน่นอน... เพราะเราไม่ได้เดินโดยลำพัง

แต่มีเพื่อนร่วมทางมากมายที่เดินไปด้วยกัน โดยเฉพาะเพื่อนร่วมทางคนสำคัญที่สุด คือ พระเจ้า ผู้ยิ่งใหญ่ที่สร้างทุกสรรพสิ่ง พระเจ้าผู้เปี่ยมไปด้วยความรักและพระเมตตาคุณ ที่จะทรงนำ และ อยู่เคียงข้างเราตลอดการเดินทางแห่งชีวิต....


สองพันก้าวข้างหน้านี้....ไม่มีหวั่นค่ะ



(ดีใจจิ๊งงงได้เขียนบล็อกซะทียยยย นิดหน่อยก็ยังดียยย วันนี้อารมณ์กวีเข้าแทรก เลยจริงจังหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้เปลี่ยนโหมดใหม่นะ)